Annika (48 jaar) en Herman (52 jaar) zijn 17 getrouwd en hebben samen 3 kinderen. Uit het verhaal van Annika wordt hieronder het fragment beschreven van het kantelpunt van haar relatie met Herman.

In de zomervakantie van 2015 keek ik terug op het jaar daarvoor. Toen besefte ik dat de kinderen groter werden en ondertussen waren Herman en ik al bijna 10 jaar aan het klooien. We zaten in dezelfde shit als het jaar daarvoor en het ging maar door. Eigenlijk werd het steeds slechter. Eerst dacht ik dat Herman depressief was. Maar iemand moet daar toch een keer uitkrabbelen? Niemand is permanent depressief en bij Herman werd het alleen maar slechter. Zijn gedrag werd steeds dwangmatiger en hij sloot zich voor alles af. 

In die zomer besefte ik dat we iets moesten doen. Want alleen kwam ik er niet uit. Herman deed er niks aan. Het onderwerp was niet bespreekbaar. Maar ik had besloten dat ik niet door kon gaan. Het was tijd dat ik voor mezelf zou kiezen. Daarom heb ik tegen Herman gezegd dat hij hulp moest gaan zoeken. Ik wilde verder gaan met de kinderen. Ik zei tegen Herman dat hij maar moest kijken of hij bij zijn oudste broer kon gaan wonen. Ik trok het niet meer. Ik wilde niet nog 10 jaar van mijn leven verkloten. Op die manier heb ik hem voor het blok gezet. Dat was ontzettend moeilijk om te doen. Maar het bleek wel te werken. Herman wilde hulp. En hij (!) maakte een afspraak bij de huisarts. Dat Herman die stap heeft gezet, was voor mij heel belangrijk. Na al die jaren van passiviteit had ik het nodig dat Herman zelf de huisarts zou bellen. En dat deed hij. We zijn samen naar de huisarts gegaan. Want wat er ook zou gebeuren, ik wilde Herman steunen in wat er zou komen. 

Scroll naar top